Tekst 26: Pistrina
Aiax is de naam van een ezel, die opnieuw en opnieuw de
molensteen in de bakkerij beweegt: hij ging rond, hij ging rond, hij ging rond. Terwijl hij zonder einde voortdurend zijn zelfde cirkels maakt, denkt Aiax na over het leven: "Ik herinner me de tijd van mijn jeugd. Ik herinner me dat de zon altijd scheen
en het gras op de helling van de berg Vesuvius heerlijk rook.
Ik was blij dat ik met de overige ezeltjes overal kon
rondzwerven. Ik leidde een gelukkig leven. Nu leef ik ver van de
groene hellingen en kan ik de berg Vesuvius slechts in de verte zien.
Helaas, ik ben van mening dat de goede periode van
mijn jeugd snel voorbij is gegaan.
Eens zag ik dat een onbekende man bij het landgoed van onze meester aangekomen was. Hij zei dat hij een ezel nodig had en voegde toe: 'Het dier moet verstandig en trouw zijn, want ik vertrouw mijn ezel een belangrijke taak in de bakkerij toe.' De meester antwoordt dat ik het meeste geschikt was van alle dieren
voor het werk. Dus heeft de bakker besloten mij te
kopen. Nooit speet het de bakker dat hij mij heeft gekocht.
Spijt het mij dat de bakker mij met zich heeft meegenomen?
Ik twijfel. De bakker is een milde man, die goed voor me zorgt.
Bovendien geloof ik dat de bakker een belangrijke taak
aan mij heeft toevertrouwd. Als ik immers ophoud met de
molensteen het graan te malen, is het al niet mogelijk
brood te bakken. Het volk kan niet leven zonder brood.
Toch is voor mij het leven moeilijk. Hoewel ik altijd hard
werk, prijst niemand mij. De zware balk van de
molensteen drukt altijd op mijn nek, vaak verwondt het zelfs
mijn nek. Ik ben echter te weten gekomen dat klachten helemaal niet helpen.
Het leven geeft aan ons goede tijden, slechte tijden. Gedurende
de slechtere tijden doet het me plezier te denken over de
betere tijden. Ik herinner me dat de zon altijd heeft geschenen.